از آغاز دوران سیاسی دونالد ترامپ، رئیسجمهور، نشریه «نیشن» مینویسد: «تحلیلگران و ناظران مذهبی از خود میپرسیدند… چطور یک کازینودار سهبار ازدواجکرده که حریفان را مسخره میکند، از انتقام لذت میبرد و در بیرحمی غرق است، میتواند قهرمان میلیونها مسیحی متدین شود.» در سال ۲۰۱۶، او ۸۱ درصد از آرای انجیلیهای سفیدپوست را به دست آورد — بیش از جورج دبلیو بوش، میت رامنی یا جان مککین در انتخابات قبلی. سپس در سال ۲۰۲۰، ترامپ ۸۵ درصد از آمریکاییهایی را که هم خود را انجیلی میدانستند و هم بهطور منظم به کلیسا میرفتند، جذب کرد. و سرانجام در سال ۲۰۲۴، او بار دیگر بیش از ۸۰ درصد آرای انجیلیها را کسب کرد.
اکنون در هفتههای اخیر، در میان درگیری عجیب ترامپ با پاپ، «حامیان راست مسیحی ترامپ ناگزیر شدهاند بار دیگر با این واقعیت روبرو شوند که ارزشهای ادعایی آنها و ارزشهای رئیسجمهورشان عمیقاً ناهمخوان هستند.» از اقدامات آشکارا غیرمسیحی او، تا درگیریاش با پاپ، تا انتشار عکسهایی از خود در نقش عیسی، ترامپ «مردی است که معتقد است از ایمان برتر است و از کسانی که به آن اعتراف میکنند، والاتر است.»
این «ناهماهنگی شناختی» در میان انجیلیهایی که از یک سو ارزشهای مسیحی را مطرح میکنند اما از سوی دیگر به مردی رأی میدهند که آن ارزشها را به رخ میکشد، چه توضیحی دارد؟ «ترامپ نمونه اعلای یک تلهوانجیلیست آمریکایی است» که «یک حقیقت محوری درباره تبشیر در عصر پستمدرن را درک کرده: این یک سبک است، نه یک الهیات.» این امر مخاطبان مسیحی را که دههها با تلهوانجیلیسم پرزرقوبرق تغذیه شده بودند، جذب کرد.
همانطور که نشریه «نیشن» توضیح میدهد، ترامپ به همان صفحه نمایش افقی احیاگری قرن بیستمی متوسل میشود که شخصیتهایی مانند اورال رابرتس، بیلی گراهام، و اکنون مشاور ارشد ایمانی کاخ سفید، پائولا وایت-کین را پدید آورد: کشیشانی که از تماشا، شکایات فرهنگی، شکست دشمنان و این وعدهها که «موفقیت مادی نشانه لطف الهی است» بهره بردند تا تودههای انجیلی که با تلویزیون و مصرفگرایی بزرگ شده بودند را جذب کنند. رئیسجمهور آینده این درسها را گرفت و آنها را در تجمعات سیاسی خود به کار بست.
«ترامپ درباره سیاست بحث نمیکند. سعی نمیکند با منطق متقاعد کند. از تکرار بهجای توضیح و از شدت احساسی بهجای انسجام استفاده میکند»، نشریه «نیشن» توضیح میدهد. «او بهطور مرتب از یک آخرالزمان قریبالوقوع هشدار میدهد. وفاداری میطلبد. شهادت میدهد. متدینین را آرام میکند… همچنین دشمنانش را نام میبرد، که اتفاقاً همان گروههایی هستند که در طول دوران مدرن، تلهوانجیلیستها را آزار دادهاند.»
در حالی که برخی بر تازگی «منبر قلدرانه ریاستجمهوری» او تأکید کردهاند، نشریه «نیشن» خاطرنشان میکند که «ترامپ یک سبک سیاسی جدید اختراع نکرد؛ او یک سبک مذهبی را بازسازی کرد تا سیاست را دگرگون کند. او شکل ویژه خود از اقتدارگرایی شبهپوپولیستی را با انجیلیگری احیاگر کلاسیک درهم آمیخت. او سبک انجیلی را در سیاست آمریکا به کمال رساند» تا جایی که دیگر نمیتوان این دو را از هم تشخیص داد.
با توجه به واکنش منفی به عکس هوش مصنوعی-عیسی او، نشریه «نیشن» میگوید «دونالد ترامپ شاید در تبلیغ خود بهعنوان مسیح دوران جدید اشتباه کرده باشد»، اما یک چیز را نمیتوان انکار کرد: «او تجسم میم تلهوانجیلیست است.»


