ویتالیک بوترین بزرگترین اشتباه طراحی خود از سال 2017 را اعتراف می‌کند – پس آیا اتریوم شما در خطر است؟

ویتالیک بوترین گفت که دیگر با توییت سال 2017 خود که نیاز کاربران به تأیید شخصی اتریوم از ابتدا تا انتها را کم‌اهمیت جلوه می‌داد، موافق نیست.

این هفته، او استدلال کرد که شبکه باید تأیید خود میزبانی شده را به عنوان یک راه فرار غیرقابل مذاکره در نظر بگیرد، زیرا معماری آن سبک‌تر و ماژولارتر می‌شود.

موضع اصلی بوترین از یک بحث طراحی در مورد اینکه آیا یک بلاک چین باید به وضعیت در زنجیره متعهد شود یا وضعیت را به عنوان "ضمنی" در نظر بگیرد که فقط با بازپخش تراکنش‌های مرتب شده قابل بازسازی است، نشأت گرفت.

رویکرد اتریوم، قرار دادن یک ریشه وضعیت در هر هدر بلاک و پشتیبانی از اثبات‌های سبک مرکل، به کاربر اجازه می‌دهد تا موجودی، کد قرارداد یا مقدار ذخیره‌سازی خاصی را بدون اجرای مجدد تمام تاریخچه اثبات کند، به شرطی که کاربر اعتبار اجماع زنجیره را تحت فرض اکثریت صادق بپذیرد.

در پست جدید خود، بوترین آن مصالحه را به عنوان ناقص در عمل دوباره تعریف کرد، زیرا همچنان می‌تواند کاربران را در انتخاب بین بازپخش زنجیره کامل یا اعتماد به یک واسطه مانند اپراتور RPC، میزبان داده آرشیوی یا سرویس اثبات قرار دهد.

چرخش ویتالیک در مورد تأیید شخصی تاریخچه بلاک چین

او این تغییر را در دو تحول لنگر انداخت: امکان‌پذیری و شکنندگی.

در مورد امکان‌پذیری، بوترین نوشت که اثبات دانش صفر اکنون مسیری را برای بررسی صحت بدون "اجرای مجدد واقعی هر تراکنش" ارائه می‌دهد.

در سال 2017، او استدلال کرد که این امر اتریوم را به سمت ظرفیت کمتر سوق می‌داد تا تأیید در دسترس باقی بماند.

این تحول اهمیت دارد زیرا نقشه راه عمومی اتریوم به طور فزاینده‌ای ZK را به عنوان یک ابتدایی قابل تأیید در نظر می‌گیرد، با ethereum.org که اثبات دانش صفر را به عنوان راهی برای حفظ ویژگی‌های امنیتی در عین کاهش آنچه یک تأییدکننده باید محاسبه کند، قاب‌بندی می‌کند.

کار بر روی جهت‌گیری‌های "ZK-light-client" همچنین به سمت مدلی اشاره دارد که در آن یک دستگاه می‌تواند با استفاده از اثبات‌های فشرده همگام‌سازی کند به جای اعتماد به یک دروازه همیشه آنلاین.

در مورد شکنندگی، بوترین حالت‌های شکست را که خارج از مدل‌های تهدید واضح قرار دارند فهرست کرد: شبکه p2p تخریب‌شده، خدمات طولانی‌مدت که خاموش می‌شوند، تمرکز اعتبارسنج که معنای عملی "اکثریت صادق" را تغییر می‌دهد، و فشار حاکمیت غیررسمی که "تماس با توسعه‌دهندگان" را به پشتیبان تبدیل می‌کند.

او فشار سانسور در اطراف Tornado Cash را به عنوان نمونه‌ای از اینکه چگونه واسطه‌ها می‌توانند دسترسی را محدود کنند، ذکر کرد و استدلال کرد که گزینه آخرین راه‌حل کاربر باید "استفاده مستقیم از زنجیره" باشد.

این قاب‌بندی با بحث گسترده‌تر در مورد تقویت لایه پایه اتریوم و محدود کردن تلاطم، در میان فشار به سمت "استخوانی شدن" پروتکل مطابقت دارد.

در روایت بوترین، "کابین کوهستانی" یک سبک زندگی پیش‌فرض نیست.

این یک بازگشت قابل اعتماد است که انگیزه‌ها را تغییر می‌دهد، زیرا دانستن اینکه کاربران می‌توانند خارج شوند، اهرم هر لایه خدمات منفرد را کاهش می‌دهد.

این استدلال در حالی مطرح می‌شود که اتریوم آنچه را که از نودهای معمولی انتظار می‌رود ذخیره کنند کاهش می‌دهد، در حالی که داستان تأیید شبکه باید همگام بماند.

استفاده از کلاینت اتریوم و تاریخچه

کلاینت‌های اجرایی به سمت انقضای تاریخچه جزئی حرکت می‌کنند و بنیاد اتریوم گفت که کاربران می‌توانند استفاده از دیسک را حدود 300 تا 500 گیگابایت با حذف داده‌های بلاک قبل از ادغام کاهش دهند و یک نود را در دسترس یک دیسک 2 ترابایتی قرار دهند.

در عین حال، کلاینت‌های سبک در حال حاضر یک مدل اعتماد رسمی‌شده را که برای دستگاه‌های کم منبع بهینه‌سازی شده‌اند منعکس می‌کنند، با تکیه بر کمیته همگام‌سازی متشکل از 512 اعتبارسنج که تقریباً هر 1.1 روز انتخاب می‌شوند.

این پارامترها تأیید کلاینت سبک را در مقیاس قابل کار می‌کنند.

با این حال، آنها همچنین تجربه کاربر را در اطراف در دسترس بودن داده‌های صحیح و رله‌های خوش‌رفتار زمانی که شرایط بدتر می‌شود متمرکز می‌کنند.

کار بلندمدت "بدون وضعیت" اتریوم با هدف کاهش نیاز نودها به نگهداری وضعیت بزرگ در حالی که اعتبارسنجی بلاک دست نخورده باقی می‌ماند است.

Ethereum.org هشدار می‌دهد که "بدون وضعیت" یک نام نادرست است و اشکال ضعیف‌تر را از طرح‌های قوی‌تری که پژوهش باقی می‌مانند، از جمله انقضای وضعیت، متمایز می‌کند.

درخت‌های ورکل در آن برنامه قرار دارند زیرا اندازه اثبات را کاهش می‌دهند و به عنوان یک گام کلیدی فعال‌کننده به سمت اعتبارسنجی بدون ذخیره‌سازی وضعیت بزرگ به صورت محلی قرار دارند.

همانطور که بار ذخیره‌سازی بیشتر به بیرون منتقل می‌شود، چه به میزبان‌های تاریخچه تخصصی یا شبکه‌های داده دیگر، داستان امنیتی کمتر در مورد اینکه چه کسی می‌تواند همه چیز را ذخیره کند و بیشتر در مورد اینکه چه کسی می‌تواند به طور مستقل صحت را بررسی کند و آنچه را که نیاز دارند زمانی که یک مسیر پیش‌فرض شکست می‌خورد بازیابی کند، می‌شود.

این به چه معناست در آینده

طی 12 تا 36 ماه آینده، سؤال عملی این است که آیا تأیید همانطور که اتریوم بارهای ذخیره‌سازی بیشتری را برون‌سپاری می‌کند به بیرون گسترش می‌یابد یا اعتماد حول نقاط خفگی خدمات جدید جمع می‌شود.

یک مسیر این است که کیف پول‌ها و زیرساخت‌ها از "اعتماد به RPC" به "تأیید اثبات" تغییر می‌کنند، در حالی که تولید اثبات در مجموعه کوچکی از پشته‌های بهینه‌شده که تکرار آنها دشوار است تجمیع می‌شود و وابستگی را از یک کلاس ارائه‌دهنده به کلاس دیگر منتقل می‌کند.

مسیر دیگر این است که تأیید مبتنی بر اثبات عادی می‌شود، با پیاده‌سازی‌های اثبات افزونه و ابزاری که به کاربران اجازه می‌دهد ارائه‌دهندگان را تغییر دهند یا به صورت محلی زمانی که یک نقطه پایانی سانسور می‌کند، تخریب می‌شود یا ناپدید می‌شود تأیید کنند، که با تلاش‌های هدف‌گذاری‌شده برای جریان‌های تأیید سبک هم‌راستا است.

مسیر سوم این است که هرس و ماژولار بودن سریع‌تر از تجربه کاربری تأیید پیشرفت می‌کنند و کاربران را با گزینه‌های کاربردی کمتر در طول قطعی‌ها یا رویدادهای سانسور رها می‌کنند.

این "کابین کوهستانی" را از نظر عملیاتی فقط برای بخش باریکی از شبکه واقعی می‌کند.

بوترین کابین را به عنوان BATNA اتریوم قاب‌بندی کرد، به ندرت استفاده می‌شود اما همیشه در دسترس است، زیرا وجود یک گزینه خودکفا شرایط تحمیل شده توسط واسطه‌ها را محدود می‌کند.

او با استدلال اینکه حفظ آن بازگشت بخشی از حفظ خود اتریوم است، نتیجه‌گیری کرد.

پست ویتالیک بوترین بزرگترین اشتباه طراحی خود را از سال 2017 اعتراف می‌کند – پس آیا اتریوم شما در معرض خطر است؟ اولین بار در CryptoSlate ظاهر شد.