Nog steeds bloeiend: Panagbenga op 30 en een stad die weigerde te vallen

BAGUIO CITY — Zaterdagochtend was Baguio al op de been. Trommels weerklonken door het Central Business District terwijl dansers schouder aan schouder bewogen onder met pijnbomen omzoomde straten, met toeschouwers die over hekken leunden en drie rijen dik op de trottoirs stonden.

Ze kwamen niet alleen bijeen om naar een parade te kijken, maar om getuige te zijn van een verhaal dat zich in beweging ontvouwde.

Om 10 uur schatte het Baguio City Police Office dat ongeveer 40.300 toeschouwers langs de route van de Grand Street Dance Parade stonden, van South Drive via Session Road en Harrison Road tot aan Burnham Park. De opkomst weerspiegelt hoe Panagbenga, nu in zijn 30e jaar, diep persoonlijk blijft voor de stad die het creëerde.

Lang vóór de kostuums en choreografie begon Panagbenga als herstel.

Vóór de bloei

Er was een Baguio vóór Panagbenga, herinnerd om zijn orde, discipline en koele bergrust. Landelijk bekend als de Zomerhoofdstad van de Filippijnen en een Hall of Famer in het National Clean and Green Program, bloeide de stad op gemeenschapsleven. Gezinnen roeiden in bootjes in Burnham Park, burgelijke parades marcheerden langs Session Road, en schoolbands brachten leven in publieke vieringen.

Onder dat formele imago leefde echter de diepere hartslag van de Cordillera. Ibaloi- en Kankanaey-tradities van weven, rituelen, dans, muziek en verhalen vertellen vormden stilletjes de culturele basis van de stad. Baguio was nooit slechts een bergtoevluchtsoord; het was al een gemeenschap geworteld in levende cultuur.

De breuk

Alles veranderde op 16 juli 1990, toen een aardbeving van magnitude 7,7 Noord-Luzon trof, waarbij Baguio een van de zwaarst getroffen steden was.

Gebouwen stortten in, wegen scheurden, en vertrouwde herkenningspunten verdwenen van de ene op de andere dag, wat de stad in dagen vol stof, onzekerheid en verdriet dompelde.

Wat standvastig bleef waren de mensen. Buren redden vreemden, gemeenschappen deelden voedsel en onderdak, en de wederopbouw werd collectief werk, langzaam en moeilijk, maar gedeeld.

Toen genezing vorm kreeg

Vijf jaar later vond veerkracht uitdrukking in iets onverwachts: bloemen.

Geleid door wijlen Atty. Damaso Bangaoet Jr. via de Baguio Flower Festival Foundation Inc., lanceerde de stad een festival gericht op het herstellen van hoop terwijl toerisme en lokale bestaansmiddelen nieuw leven werden ingeblazen. Het werd Panagbenga genoemd, een Kankanaey-woord dat "bloeitijd" betekent.

Wat begon als genezing evolueerde al snel tot identiteit. Straten die ooit getekend waren door rampspoed vulden zich opnieuw met muziek en dans, terwijl bloemenwagens symbolen van vernieuwing werden. Elk jaar keerden gemeenschappen niet alleen terug om te vieren, maar om te herinneren hoe ver ze waren gekomen.

Geschiedenis in beweging

De Grand Street Dance Parade van dit jaar plaatste die geschiedenis centraal via The Eras of Panagbenga, een thematische presentatie die Baguio's reis volgt van het leven vóór de aardbeving tot herstel en wereldwijde erkenning.

Artiesten van de University of Baguio, University of the Philippines Baguio, Saint Louis University en het Special Program in the Arts van Baguio City National High School transformeerden de paraderoute in een bewegende tijdlijn, waarbij dans, theater en muziek werden verweven om het verleden van de stad opnieuw te vertellen.

De presentatie culmineerde in Baguio's aanwijzing in 2017 als UNESCO Creative City of Crafts and Folk Art, een erkenning dat creativiteit die in de hooglanden wordt gekoesterd betekenis draagt ver buiten zijn grenzen.

Vele verhalen, één straat

Delegaties uit heel Noord-Luzon voegden hun eigen verhalen toe aan de viering, met oogsttradities uit Ifugao, landbouwtradities uit Pangasinan en Nueva Ecija, en inheemse dansen uit Ilocos- en La Union-gemeenschappen.

Elke uitvoering weerspiegelde het dagelijks leven — landbouw, rouw, dankzegging, overleving en eenheid — waardoor de paraderoute een gedeelde grond werd waar culturen elkaar niet alleen in competitie ontmoetten, maar ook in erkenning.

Viering en verantwoordelijkheid

Minister Vince Dizon van het Department of Public Works and Highways, die voor het eerst Panagbenga bijwoonde als eregast, herinnerde feestvierders eraan dat viering burgerlijke verantwoordelijkheid met zich meebrengt.

"Habang tayo ay nagdiriwang at nagbubloom ang mga bulaklak dito sa Baguio City," zei hij, "Huwag nating kakalimutan ang ating civic responsibility na bantayan ang ating gobyerno at ang paggastos ng pera ng bayan."

(Terwijl we vieren en de bloemen hier in Baguio City bloeien, laten we onze burgerlijke verantwoordelijkheid niet vergeten om toezicht te houden op onze regering en hoe publieke middelen worden besteed.)

Nog steeds bloeiend

Dertig jaar na de oprichting is Panagbenga uitgegroeid tot meer dan toerisme of spektakel. Het is zichtbaar gemaakte herdenking geworden. Moedige overleving die jaar na jaar in het openbaar wordt uitgevoerd.

Van de ruïnes van 1990 tot internationale erkenning vandaag, staat Baguio als bewijs dat herstel cultuur kan worden, en dat cultuur kan voortbestaan.

Eén stad. Eén geest. Nog steeds bloeiend voor zijn mensen, voor het land en voor de wereld. – Rappler.com