Płaczą, ponieważ są oburzeni tym, co się stało z Ameryką

Kilka dni temu na ulicy podeszła do mnie nieznajoma osoba. „Czy pan to Robert Reich?" zapytała.

„Tak" odpowiedziałem.

„Chcę tylko, żeby pan wiedział…" zaczęła, a potem wybuchnęła płaczem. Poczułem się okropnie, ale nie mogłem wymyślić, co powiedzieć. Potem, w mgnieniu oka, zniknęła.

Nie wiem, co chciała, żebym wiedział, ale wiem, że w dzisiejszych czasach wiele osób płacze.

Płaczą za członków rodziny, którzy zostali aresztowani i uprowadzeni przez ICE. Za dzieci aresztowane i uwięzione, nawet jeśli ich własne rodziny nie zostały dotknięte. Za ludzi zamordowanych przez ICE lub Straż Graniczną.

Opłakują dzieci, które teraz umierają na całym świecie, ponieważ nie mają już leków, które Ameryka kiedyś dostarczała przez USAID, lub dlatego, że głodują w miejscach ogarniętych wojną lub głodem, w które zamieszana jest Ameryka.

Płaczą za naszą planetę niszczoną, ponieważ Trump nie będzie przestrzegać Porozumienia Paryskiego i promuje ropę i węgiel, oraz likwiduje dotacje na energię słoneczną i wiatrową.

Płaczą nad burzeniem zwykłej przyzwoitości, gdy Trump ponownie publikuje wideo przedstawiające Obamów jako małpy, nazywa Amerykanów somalijskiego pochodzenia „śmieciami" i żąda umieszczenia swojego nazwiska na lotnisku lub stacji kolejowej w zamian za zatwierdzenie kluczowego projektu transportowego w Nowym Jorku.

Opłakują Amerykę grabioną bezkarnie przez miliarderów takich jak Jeff Bezos — wręczający Melanii Trump 28 milionów dolarów, jednocześnie redukując redakcję The Washington Post i zwalniając tysiące pracowników Amazon, przy okazji zarabiając miliardy dolarów więcej.

Lub Elon Musk — planujący centra danych AI w космосе, podczas gdy jego AI Grok zalewa X wulgarnymi obrazami o charakterze seksualnym, i obiecujący zalać amerykańską politykę jeszcze większą ilością swoich pieniędzy.

I bezwstydnych, bogatych, wpływowych mężczyzn, którzy molestowali młode dziewczyny w wyspiarskim ośrodku Jeffreya Epsteina i nowojorskiej kamienicy.

Szlochają, ponieważ są oburzeni tym, co stało się z Ameryką.

Płaczcie, nasz ukochany kraju.

Rozumiem te łzy. Ja też płakałem.

Ale nie płaczmy tylko.

Choć ta era jest ponura, mam nadzieję, że możecie w niej również dostrzec szansę.

Nie mogliśmy pozostać na drodze, na której byliśmy nawet przed Trumpem — ku pogłębiającej się nierówności, polityce skażonej bogatymi darowiznami na kampanie i korporacyjnymi super PAC-ami, rynkowi coraz bardziej zmanipulowanemu przez i dla miliarderów, gospodarce zdominowanej przez finanse i rozpadającemu się klimatowi.

Więc teraz mamy szansę rozpocząć odbudowę Ameryki. Szansę na wyobrażenie sobie, kim możemy się stać i jak możemy żyć.

By zobowiązać się do powstrzymania samolubstwa, kapitalizmu kolesiów i zalegalizowanego przekupstwa, które doprowadziły nas do tego miejsca. Unieważnić Citizens United i usunąć wielkie pieniądze z naszej polityki. Zapobiec oligarchii monopolizującej naszą gospodarkę, posiadającej nasze media i przejmującej Amerykę.

Szansę na aktualizację naszej Konstytucji i naszych sposobów samorządności. Znieść Kolegium Elektorów. Powstrzymać gerrymandering polityczny i rasowy.

I nigdy więcej nie pozwolić odrażającemu aspirującemu królowi tyranizować Ameryki i świata.

Innymi słowy, przyjaciele, nadszedł czas, by ponownie poświęcić się wartościom zapisanym w Konstytucji i Karcie Praw, Przemówieniu z Gettysburga oraz pierwszym i drugim przemówieniu inauguracyjnym FDR.

Czas na edukację następnego pokolenia, aby oni nie popełnili tych samych błędów. By nauczyć nasze dzieci i wnuki, co się stało i dlaczego, oraz zaszczepić w nich pasję do demokracji i państwa prawa.

By czytać im wiersze Walta Whitmana i Langstona Hughesa, „Nowy Kolos" Emmy Lazarus — który zdobi Statuę Wolności — oraz przemówienie Martina Luthera Kinga Jr. „Mam marzenie" przy Pomniku Waszyngtona.

By świętować odwagę pokoleń amerykańskich żołnierzy, bezinteresowność naszych nauczycieli i pracowników socjalnych oraz życzliwość ludzi takich jak Renee Good i Alex Pretti oraz mieszkańców Minneapolis w stanie Minnesota.

Tak, płaczcie za tym, co straciliśmy. Ale nie tylko płaczcie. Przekształćcie te straty w nowy początek — oparty na tym, co dobre w Ameryce i co poszło nie tak.

Robert Reich jest profesorem polityki publicznej w Berkeley i byłym sekretarzem pracy. Jego pisma można znaleźć na https://robertreich.substack.com/.

• george conway
• noam chomsky
• wojna domowa
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump